برنامه نویسی به زبان ++C (قسمت اول)

ارسال شده توسط احمد محمد علیزاده در ۹ خرداد, ۱۳۸۷ ساعت ۱۹:۳۰

مدتی بود که بخش “برنامه نویسی” سایت شاهوار غیر فعال بود ، برای همین تصمیم گرفتیم این بخش را با موضوع “برنامه نویسی به زبان ++C” ادامه دهیم. ++C زبان برنامه نویسی است که در سال ۱۹۸۰ میلادی از زبان برنامه نویسی C توسعه یافت. ++C مبتنی بر سبک زبان برنامه نویسی شیء گرا می باشد. نکته ی دیگر اینکه در ++C کلمات کلیدی کمی وجود دارد اما مانور زیادی می توان روی آن داد و تقریباً برنامه ای نیست که نتوان با آن پیاده سازی کرد.

 

هدف ما ارائه آموزش صریح و کاربردی به دور از حاشیه و توضیحات نا به جا می باشد. امید واریم این بخش نیز مورد توجه کاربران گرامی قرار گرفته شود.

قالب اصلی برنامه نویسی با ++C :
قبل از شروع برنامه نویسی با ++C ابتدا باید یاد قالب کلی برنامه نویسی را بیاموزید. در ++C فایل هایی با عناوین “فایل سر آیند” یا “هدر فایل” وجود دارد که می بایست قبل از شروع برنامه نویسی به برنامه پیوست شود. این فایل ها متناسب با نوع دستوراتی که در برنامه استفاده می شود متفاوت است.
قاعدتاً برای هر برنامه ای در ++C نیاز به هدر فایل iostream احساس می شود. این هدر فایل یا فایل سر آیند را می بایست توسط این دستور به برنامه الصاق کرد :

دقت داشته باشید بین # و include فاصله ای وجود ندارد و نام هدر فایل بین دو علامت <> قرار می گیرد ، h. نیز پسوند هدر فایل محسوب می گردد. (توضیحات تکمیلی در مورد هدر فایل ها در قسمت های بعدی شرح داده می شود.)
پس از تعیین هدر فایل نوبت به تعیین بدنه ی اصلی برنامه می رسد. در ++C حتماً و حتماً باید این بخش رعایت شود و بدنه ی اصلی برنامه تعریف گردد. نحوه تعریف بدنه ی اصلی برنامه به شرح زیر است :

از main به عنوان یک کلمه ی کلیدی که تعیین کننده بدنه ی اصلی برنامه است استفاده می شود. آکولاد باز نیز تعیین کننده ی بلاک بدنه ی اصلی برنامه است که یک جا باز می شود و در انتهای کار نیز باید بسته شود. همچنین دستورات برنامه و مقادیر بازگشتی نیز بعد از main باید تعریف شوند که در این رابطه در ادامه مفصلاً بحث خواهد شد. دقت داشته باشید اغلب دستورات در ++C به ; ختم می شوند که تعیین کننده انتهای دستور یا خط محسوب می شود.
در ++C می توان چندین دستور را در یک خط نوشت که این کار توصیه نمی شود. به این موضوع هم توجه کنید که اغلب دستورات در ++C با حروف کوچک نوشته می شود ، ++C بین حروف کوچک و بزرگ تفاوت قائل است. نکته ی جالب تر اینکه ارتباط تنگاتنگی بین ++C با اسمبلی وجود دارد که می توان دستورات اسمبلی را در ++C نیز پیاده سازی نمود.

ثابت ها و متغیر ها در ++C :
احتمالاً با ثابت ها و متغیر ها آشنا هستید ، ثابت ها مقادیری هستند که در طول برنامه قابل تغییر نیستند ، در صورتی که متغیر ها جهت ذخیره سازی داده ها استفاده می شوند که در طول برنامه نیز قابل تغییر می باشند.
int ، char ، double ، float ، short int ، long int و… داده هایی هستند که به زودی با آن ها آشنا می شوید. فقط به این نکته بسنده می کنم که برای تعریف متغیر باید از قالب ذیل استفاده کرد :

به عنوان مثال دستور زیر را در نظر بگیرید :

این دستور متغیر a را از نوع int تعریف کرد. در جلسات آینده شما با متغیر ها و ثابت ها بیشتر آشنا می شوید. موفق باشید.

مربوط به آموزش برنامه نويسي | ۶ نظر »